34 տարի անց՝ նույնն է

Դժվար թե Թամանյանը երբևէ պատկերացներ, որ իր նախագծած Օպերան կդառնա հայկական վերականգնված պետականության ամենակարևոր խորհրդանիշներից մեկը։ Պարբերաբար այստեղ են կենտրոնանում ու երբեմն էլ հասնում եռման կետին անկախ Հայաստանի քաղաքական գործընթացները։

1988-ի փետրվարին 14 տարեկան էլ դեռ չկայի, բայց այն մեծ ցույցերին գնում էի։ Մենակ, դասերից փախնելով, տնեցիքին չասելով (բնականաբար)։ Հիշում եմ, որ ցույցերից հետո էլ մարդիկ մնում էին հրապարակում, խումբ-խումբ հավաքված ինչ-որ բաներ էին քննարկում մինչև ուշ գիշեր... Կարծես մարդիկ իրար էին վերահայտնաբերում երկար դադարից հետո։ 

34 տարի անց՝ նույնն է։

[Իհարկե, հուսով եմ, որ բանը չի հասնի Մոսկվայի հրամանով Երևան զորք մտցնելուն, պարետային ժամ հայտարարելուն, Օպերայի շուրջ ԲՏՌ-ներ շարելուն...]

Մարդամեկը մի սիրուն բառ էր սովորել՝ «ագորա» ու դրանով գլուխներս էր տանում... Հիշո՞ւմ եք։

Նա երբեք այդ ագորան չհավաքեց, բաց քննարկում չարեց, ժողովրդի կարծիքը չհարցրեց, քանի որ իր բառերն արժեք չունեն, ընդամենը խաբելու գործիք են։ Նա տանում է պատերազմի՝ թափահարելով խաղաղության դրոշը, ավիրում է տնտեսությունը՝ խոսելով տնտեսության «թռիչքաձև աճից», ատելության թույնն է սրսկում ամենուր՝ ասելով «սիրում եմ բոլորիդ» ևն, ևն։

Իրական ագորան այսօր, վաղը, մոտակա շաբաթները, գուցե և ամիսները, Օպերայի մոտ է, որտեղ տարբեր ուժեր են, և ամենակարևորը՝ տարբեր մարդիկ, որոնք իրենց ապագան չեն տեսնում առանց Հայաստանի (ներառյալ Արցախի)։ Մարդիկ են, որոնց հետ կարելի է քննարկել հազար ու մի հարց՝ հոգեբանությունից մինչև պատերազմ, մեր առջև ծառացած ներկա սպառնալիքներից մինչև Հայաստանի ապագա։

#մենք vs #սուտնիկոլ

Կարեն Վրթանեսյանի ֆեյսբուքյան էջից