Եթե ​​ընդունում ես, որ Քոչարյանն ու Սարգսյանը ճիշտ էին, իսկ դու՝ սխալ, ապա ինչո՞ւ հրաժարական չես տալիս

Նիկոլ Փաշինյանն այսօր վերջապես խոստովանեց, որ ժամանակին Ռոբերտ Քոչարյանն ու Սերժ Սարգսյանը ճիշտ են եղել Հայաստանի Հանրապետության և Ղարաբաղի անվտանգության ապահովման հարցերում, իսկ ինքը՝ սխալ։ Հայաստանի անկախության 30 տարիների ընթացքում միայն 1998-ից մինչև 2018 թվականը Հայաստանը կարողացավ բնական զարգացում ապահովել իր համար, և Արցախը այս 20 տարում դե ֆակտո դարձավ անկախ պետություն, որն ուներ կայացած պետության բոլոր ատրիբուտները։

Սակայն Տեր-Պերոսյանի գլխավորած ընդդիմադիր թեւը, որի կազմում էր Նիկոլը, 20 տարի թունավորեց հայ ժողովրդի միտքն ու հոգին, նշելով, որ այս մոդելով զարգանալով՝ պահպանելով Արցախը, Հայաստանը չի կարող ապագա ունենալ։

Այն, որ եղել են և՛ սխալներ, և՛ բացթողումներ, դա անվիճելի է։ Բայց Նիկոլն ու իր թիմը կարողացան համոզել ժողովրդին, որ եթե երկիրը զարգացնեն իրենց «զրոյական կետից», իսկ Արցախի շուրջ բանակցությունները նույնպես սկսվեն «զրոյական կետից», ապա Արցախը, ի վերջո, կդառնա Հայաստանի մաս, իսկ ինքը՝ Հայաստանը մինչև 2050 թվականը կդառնա աշխարհի ամենահզոր երկրներից մեկը:

Ցավոք, Հայաստանի ու Արցախի բնակիչները «այս կուտը կերան» և այժմ ստիպված են քաղել իրենց գործողությունների դառը պտուղները։ Այսօր՝ 2022 թվականին՝ իշխանափոխությունից 4 տարի անց, Նիկոլը փաստացի խոստովանեց, որ ձախողել է Արցախի և Հայաստանի անվտանգության ապահովման քաղաքականությունը։

Ավելին, նա հայտարարեց, որ անհրաժեշտ է «իջեցնել Ղարաբաղի կարգավիճակի պահանջների նշաձողը», որպեսզի Արցախին ու Հայաստանին վտանգի տակ չհայտնվի։ Սովորական լեզվով խոսելով՝ առաջարկում է նույն արցախցիներին, որոնց դեռ 3 տարի առաջ խոստացել էր, որ Ղարաբաղը կդառնա Հայաստանի մաս, դառնալ Ադրբեջանի մաս՝ «հանուն իրենց անվտանգության ու փրկության»։

Այսպիսին է լինում ժողովրդի վիճակը, երբ սկսում է հավատալ էժանագին պոպուլիստներին, երբ ժողովուրդը ոչ միայն հավատում է նրանց, այլեւ իր ճակատագրի տնօրինումը վստահում է այդ պոպուլիստներին։ Եվ հանուն արդարության պետք է ընդունել, որ ժողովրդի նման ճակատագրի համար պատասխանատու են ոչ միայն պոպուլիստները, այլև ինքը՝ ժողովուրդը։ Նույն աղետները ժողովուրդները տեսել են Էլչիբեյի, Գամսախուրդիայի, Սաակաշվիլիի օրոք, այսօր նույնը տեսնում ենք Զելենսկու Ուկրաինայում, տեսնում ենք նաև, թե ինչ եղավ Հայաստանի ու Արցախի հետ Նիկոլի ժամանակ։

Եթե ​​այսքանից հետո Հայաստանի և Ղարաբաղի բնակիչները չանեն եզրակացություններ, ապա արդարացիորեն կարժանանան ամենատխուր ճակատագրին՝ դրանից բխող բոլոր հետևանքներով։