Այն 150–200 հոգուց մեկն էի, ում կողերը Եռաբլուրում ջարդում էին, երբ փորձում էինք չթողնել, որ Նիկոլը մեր նահատակների շիրիմներն իր ներկայությամբ պղծի

Ըստ այդմ ամեն ինչ թողած աջակցել եմ բոլոր այն ուժերին, որոնց հանրային օրակարգը Նիկոլի հեռացում է ենթադրել։ Գնացել եմ առաջին միտինգներին, փողոց եմ փակել, բազմաթիվ ակցիաների եմ մասնակցել։ Այն 150–200 հոգուց մեկն էի, ում կողերը Եռաբլուրում ջարդում էին, երբ փորձում էինք չթողնել, որ Նիկոլը մեր նահատակների շիրիմներն իր ներկայությամբ պղծի։

 

Երևի թե 500–600 մեկնաբանություն ու հարցազրույց եմ տվել լրատվամիջոցներին, բացատրել եմ, համոզել եմ, վտանգները ցույց տվել։ Այն, ինչի մասին զգուշացրել եմ, ցավոք, մեծ մասամբ կատարվել է։

 

Ես ի սկզբանե դեմ եմ եղել արտահերթ ընտրություններին՝ հասկանալով, որ դրանք լեգիտիմացնելու են նիկոլաթուրքերի դավաճանությունը, նույնիսկ եթե այդ ընտրություններում նա պարտվի։ Այնուամենայնիվ էլի աջակցել եմ ընդդիմությանը՝ հասկանալով, որ սա թեպետ փոքր, բայց գուցե շանս է նվազագույն ցնցումներով երկիրը ազատագրելու նիկոլաթուրքերից։

 

Ես չեմ ընտրել և չեմ քարոզել ընդդիմության համար, որպեսզի ընդդիմությունը թեկուզ աղմկոտ, բայց այնուամենայնիվ «ստատուս քվո» հաստատի նիկոլաթուրքերի հետ։

Ես ձայնս տվել եմ, քարոզել եմ ընդդիմության համար, ոչ այն բանի համար, որ նիկոլաթուրքերը շարունակեն հանգիստ, առանց որևէ դիսկոմֆորտ զգալու կիլոմետր առ կիլոմետր երկիրս հանձնեն, իսկ ընդդիմությունը գոռոզաբար և ցինիկաբար մեղադրի դրանում ժողովրդին և հանրությանը։

 

Շատերի մոտ այսպիսի սխալ պատկերացում կա, որ եթե քաղաքական ուժը իշխանություն չի ստացել, ապա ոչ մեկին ոչ մի բան պարտավոր չէ, ոչ մի բանի համար այլևս պատասխանատու ու հաշվետու չէ։

 

Ո՛չ, այդպես չէ։ Քաղաքական ուժերը՝ անկախ խորհրդարան մտել-չմտնելուց, իշխանություն դառնալ-չդառնալուց միևնույն է ՊԱՐՏԱՎՈՐ են, ՊԱՐՏՔ են ժողովրդին, առնվազն՝ իրենց ընտրողներին։ Որովհետև խոստացել են, հույս են տվել։ Որովհետև էլիտայի մասն են, այսինքն ունեն այլոց համեմատ անհամաչափ մեծ ռեսուրս (ֆինանսական, քաղաքական, գիտելիքային, կապերի և այլն)։ Որովհետև, երբ խաղաղություն էր, որպես էլիտա օգտվել են բազմաթիվ արտոնություններից։

 

Ազգային էլիտաների պարտականությունն է ազգի համար լրջագույն վտանգի դեպքում հակասությունները, իրարից հին ու նոր նեղացկոտությունները մի կողմ դնելը և համախմբվելը, որպեսզի իրենց շուրջն էլ ազգին մոբիլիզացնեն։

 

Ազգային էլիտաների գլխավոր ֆունկցիան մոբիլիզացնելն ու առաջնորդնելն է ճգնաժամային պայմաններում, այլ ոչ թե իրարից ու ժողովրդին նեղանալը և մուննաթ գալը։

 

Մինչև օրս ամեն ինչով աջակցել եմ բոլոր ուժերին, որոնց հրապարակային օրակարգը՝ գոնե հայտարարությունների մակարդակով, դավաճանների հեռացումն է իշխանությունից։ Արել եմ դա այդ թվում ի վնաս ինձ, ընտանիքիս, գործիս։

Այսօր ես ինձ խաբված և դեմոտիվացված եմ զգում։

 

Ընդդիմության շարքերում ես չեմ տեսնում համախմբվելու, մոբիլիզացվելու և մոբիլիզացնելու իրական ցանկություն։ Ընդդիմության կողմից չեմ տեսնում ցանկություն և/կամ կարողություն անկեղծ հաղորդակցվելու նույնիսկ այն մարդկանց հետ, որոնք աջակցել են ու դեռ պատրաստ են աջակցելու նիկոլաթուրքերին հեռացնելու օրակարգին՝ հանուն երկրի փրկության։

 

Գուցե այդ ամենը կա, գուցե ես կույր եմ, գուցե ուղղակի ապուշ եմ ու չեմ նկատում։ Մահկանացում եմ, ըստ այդմ կարող եմ սխալվել։ Եթե սխալվում եմ, ապա խնդրում եմ իրականությունը կոխեք աչքս, որ տեսնեմ։

 

Հակառակ դեպքում տպավորությունս այն է, որ հայկական ազգային էլիտաներն ըստ էության կամ դասալքել են, կամ դարձել դրսի տարատեսակ ուժերի շահերը սպասարկող ՍՊԸ-ներ։

 

Հ.Գ. Ներողություն անկեղծության համար։