Արդյոք չտեսությո՞ւն է, որ մարդիկ այս իրավիճակում փորձում են սննդամթերքի պաշար ունենալ

Վերջին 2–3 օրերին պարենային աժիոտաժի շուրջ պնդումներ են արվում, որոնց կարևոր եմ համարում անդրադառնալ։

ՊՆԴՈՒՄ Ա. «Այ ժողովուրդ, հո՞ չտես չեք, ինչո՞ւ եք այդքան պարեն առնում»։

Նախ՝ ուշադրություն դարձրեք, որ պաշտոնական որևէ լուրջ, համոզիչ խոսք այս թեմայով չկա։ Քերոբյանի հայտարարությունն էլ, թե ամեն ինչ նորմալ է, սպասելիորեն հակառակ ազդեցությունն ունեցավ. հենց այդ կատակասեր անձնավորության խոսքից հետո մարդիկ գցվեցին խանութները դատարկելու։

Ինչո՞ւ։ 

Նախ՝ որովհետև նույնիսկ նրանք, ովքեր այս իշխանություններին ձայն են տվել, շատ լավ հասկանում են, որ սրանց պարանին լվացք փռելու չէ։

Երկրորդը՝ մոլորակի մեր կիսագնդում ցորենի և այլ սննդամթերքի խոշորագույն արտադրողներն իրար հետ պատերազմում են։ Առնվազն Ուկրաինայում այս տարի հնարավոր է գարնանացան չարվի, կամ արվի շատ ավելի քիչ, քան սովորաբար։ 

Իր հերթին Ռուսաստանը եթե վերահսկողություն հաստատեց Ուկրաինայի գոնե ձախափնյա մասում, ապա ստիպված է լինելու առնվազն մեկ տարի կերակրել մոտ 15մլն ավել մարդ։

Երրորդը՝ առանց այն էլ աշխարհում բեռնափոխադրումները կտրուկ թանկացել են, սրան գումարվում է այն, որ պատերազմի պատճառով ՌԴ վագոնների և բեռնատար ավտոմեքենաների պարկի մի մասը զբաղված է լինելու ռազմական բեռնափոխադրումներով։ Սա իր հերթին ազդելու է դեպի Հայաստան բեռնափոխադրումների վրա՝ բարդացնելով և թանկացնելով դրանք։

Չորրորդը՝ դեռ պատերազմից առաջ կտրուկ աճել են պարարտանյութերի գներն ամբողջ աշխարհում։ Ինչը հաստատ ազդելու է գյուղմթերքի գների վրա։

Երկրորդից չորրորդ գործոններն ազդելու են ոչ միայն բուսական մթերքի արտադրության վրա, այլ նաև անասնակերերի, նշանակում է՝ մսամթերքի և կաթնամթերքի, ձվի գների վրա։

Հինգերորդը՝ Ուկրաինայում ռազմական գործողությունների և դրան հետևած պատժամիջոցների պատճառով կարող են թեկուզ ժամանակավորապես խզվել բեռնափոխադրումները դեպի Հայաստան։ Այսինքն նույնիսկ եթե Ռուսաստանը ցանկանա և պատրաստ լինի սննդամթերք և պարարտանյութեր վաճառել / մատակարարել, ինչ-որ պահեր կարող են լինել, որ ֆիզիկապես հնարավորություն չլինի դրանք Հայաստան հասցնելու։

Արդյոք չտեսությո՞ւն է, որ մարդիկ այս իրավիճակում փորձում են սննդամթերքի պաշար ունենալ։

Ըստ իս լրիվ տրամաբանական է, որ մարդիկ փորձում են պարեն պահեստավորել՝ աչքի առաջ ունենալով ոչ միայն վերոնշյալ գործոնները, այլև ՀՀ իշխանությունների կատարյալ անպատասխանատվությունը քաղաքացիների հանդեպ։

* * *

ՊՆԴՈՒՄ Բ. «Դե ոնց էլ լինի, սովից չենք մեռնի, մի տեղից կբերեն պարեն»։

«Սովից չենք մեռնի»-ն կիրառելի էր, այսպես ասած, «նորմալ աշխարհում», բայց մոտավորապես 2020-ի մարտից սկսած այդ աշխարհն արդեն ահագին փոխվել է։ Այսօրվա աշխարհում արդեն նորմալ է, որ առաջադեմ երկրներն իրարից դեղորայքով և բժշկական սարքավորմամբ ինքնաթիռներ են փախցնում, սահմաններ են փակում, շրջափակում են միամյանց և իրար ակտիվներն են սառեցնում (ըստ էության՝ համարյա խլում) ու թույլատրելի են համարում ազգային հիմքերով սպանության կոչերը։

Իրականության մասին դատենք այսօրվա իրավիճակով, այլ ոչ թե աշխարհի «նորմալության» վերաբերյալ արդեն հնացած պատկերացումներով։

* * *

ՊՆԴՈՒՄ Գ. «Դե լավ, ինչքա՞ն կարող եմ պարեն պահեստավորել, եթե սով եղավ, 2–3 կգ բրի՞նձն է ընտանիքս փրկելու»։

Եթե Հայաստանում էլ պատերազմ չսկսվի, երևի թե դժվար համատարած սով լինի, բայց մատակարարումների՝ շաբաթներ ու գուցե ամիսներ տևող, խզումներ հնարավոր են։ ԵԹԵ այդ վիճակում հայտնվենք, ապա հուսով եմ, որ ՀՀ իշխանություններն, ինչքան էլ անպատասխանատու են, ինչ-որ պահից սկսեն կառավարել պարենի պաշարների բաշխումը, որպեսզի բոլորին հերիքի (կոպիտ ասած՝ կտրոնային համակարգ մտցնեն)։

Իսկ սա նշանակում է, որ այդպիսի պայմաններում 2–3 կգ բրինձն ու 4 բանկա տուշոնկան էլ ձեր կյանքում գուցե ինչ-որ բան փոխեն։

* * *

ՊՆԴՈՒՄ Դ. «Բա որ առնեմ ու պետք չլինի, հետո ստիպված թափե՞մ»։

Նու, եթե տեսնաք, որ մատակարարումները կարգավորվում են, ապա մի թափեք, կերեք։ Եթե շատ եք պահեստավորել ու չեք կարող այդքանն ուտել, բաժանեք կարիքավորներին։ Կամ լավ, ենթադրենք, թե էգոիստ եք ու թափում եք պարենը... Նույն էգոիզմի տեսակետից ավելի լավ չէ՞, եթե ունենաք ու պետք չգա, քան պետք գա, բայց չունենանք։

* * *

Այսպիսով, ես լիովին ռացիոնալ եմ համարում այն մարդկանց գործողությունները, որոնք այս աշխարհաքաղաքական իրավիճակում և այս անպատասխանատու իշխանությունների առկայության պարագայում փորձում են պարենի պաշարներ կուտակել։ 

Եթե ունենայինք հեռատես, հմուտ, երկրի և ժողովրդի մասին մտածող հայկական իշխանություն, որն ուշադիր հետևեր ռուս-ուկրաինական կոնֆլիկտին, դեռ անցյալ տարվա աշնանը ճիշտ գնահատեր բաց բախման հավանականությունը և դրանից ելնելով՝ հավանական արտակարգ իրավիճակին նախօրոք պատրաստված լիներ, ես գուցե և քննադատեի մարդկանց, որոնք հիմա խուճապահար փորձում են իրենց գլխի ճարը տեսնել։

Հաջորդիվ, առանձին գրառմամբ, ուզում եմ անդրադառնալ՝ «Եթե սով է լինելու, ալյուրի ու ձեթի փոխարեն փամփուշտ առեք» թեզին, որն այս օրերին մի քանի տեղ հանդիպեցի...

Կարեն Վրթանեսյանի ֆեյսբուքյան էջից