Հայրենասիրությունը ձեռ առնելու մոդայի մասին
Հայրենասիրությունը ձեռ առնելու մոդայի մասին։
Ամեն ինչ շատ պարզ ա, ովքեր դույզ-ինչ հայրենասիրությամբ են առաջնորդվում, նվիրվում են մեր՝ հայերի պաշտպանությանը։ Ովքեր ձեռ են առնում հայրենասիրությունը, նվիրվում են հայերին վերացնելու պայքարին։
Ահա օրինակ։ Անտարես հրատարակչության տնօրեն Արմեն Մարտիրոսյանը ձեռ է առնում հայրենասիրությունը, իսկ պատերազմից հետո շատ ճիշտ էր համարում, որ Որոտանի ու Շուռնուխի հայերի պապենական տները թուրքերը խլեցին։ Արմեն Մարտիրոսյան&co-ին հաճելի է, որ իրենց հայրենակիցներին ցեղասպանության են ենթարկում, և տհաճ հայրենասիրություն բառը, որը փրկում է ցեղասպանությունից։
Մյուս կողմից էլ Մոնթե Մելքոնյանը, որը հայրենասիրության զգացումով եկավ Հայաստան, կռվեց, փրկեց հայերի տներն ու կյանքը՝ տալով իր կյանքը։
Եթե չես նվիրվելու ձերոնց նպատակներին, ապա պիտի լուրջ արդարացում գտնես դրա համար և այդ արդարացման լավագույն միջոցը ձեռ առնելն է նրանց, ովքեր ի տարբերություն քեզ, ազիզ ջան, նվիրվում են դրան, այսինքն հայրենասեր են։
Մնում ա պարզել, թե ինչու են այդ ազիզ ջանները գռմռում Հայաստանի ժողովրդավարությունից, կոռուպցիայից, մարդու իրավունքներից, դատարանների անկախությունից, կրթությունից, եթե Հայաստանի համար չեն այդ գռմռոցները, այսինքն էն երկրի, որտեղ ձևավորվել են, այսինքն՝ հայրենիքի։
Իհարկե, էդ հարցի պատասխանը մենք ունենք, թող իրանք մտածեն, բայց տենց բաների մասին մտածելը փողաբեր չի։
Հովհաննես Իշխանյանի Ֆեյսբուքյան էջից
Հետևեք մեզ Facebook-ում