Գիտնականների տեսակ կա, որ ինքնասպանության են դրդում մարդկանց. Դավիթ Պետրոսյանների վիշտը Գայանեների աշխատանքային նպատակն է

Երկու լուր։

 

Առաջինը՝ Ինքնասպանություն է գործել մշակութաբան, ուսուցիչ Դավիթ Պետրոսյանը։

Մյուսը՝ Ալիք մեդիայի հետ հարցազրույցում մշակութային մարդաբան Գայանե Շագոյանը էնպիսի նախադասություններ է ասել, որոնցով հաստատում է, թե իբր Շուշին հայկական չի։

 

Դավիթ Պետրոսյանի ընկերների պատմածներից իմանում ես, որ մասնագետը չափազանց ծանր էր տանում Հայաստանի աղետների այս շարքը։ Ու կյանքին վերջ տալու նրա որոշումը կապվում է երկրի հետ տեղի ունեցած ողբերգությունների հետ։

 

Գայանե Շագոյանը ռուսաստյաց է։ Արդարության հանդեպ նրա մտահորիզոնը սահմանափակված է Ռուսաստանի դեմ խոսելով։ Նրա քաղաքական ճաշակի հիմնական առանցքներից է Խորհրդային տարիների բռնաճնշումները։

 

Ինչո՞ւ են մարդիկ ուսումնասիրում բռնաճշնումները։ Առաջին հայացքից թվում է, թե արդարությունն ու մարդասիրությունն է խթանը։ Բայց արդարության խթանի՞ց է Շուշին հայատյաց ֆաշիզմին հանձնում գիտնականը։ Մարդասիրության խթանի՞ց է չնկատելը, որ հայաթափվել են հազարամյակների հայկական տարածքները։

 

Արդարության ու մարդասիրության խթանի՞ց է գլխատված, խոշտանգված, ունեզրկված, պանդխտացած, ինքնասպանություն գործած հայերին անտեսելը հանուն Ադրբեջանի քաղաքականության։

 

Նրանց ուղեղն էնպես են կոդավորել նորգաղութարարները, որ այսօր թուրքական բռնաճնշումների ենթարկվող իրենց հայրենակիցները առ ոչինչ են ստալինլյան բռնաճնշումների զոհ գնացած մարդկանց դիմաց։ Թուրքերի իրականացրած Հայոց ցեղասպանություններ չեն լսել, չէ, միայն խորհրդային բռնաճնշումներ։

Բայց արդյո՞ք էդպիսի գիտնականների համար ստալինյան բռնաճնշումների անմեղ զոհերը մարդահաշիվ են։

 

Իհարկե ոչ, աշխարհը աղետի վերածող կենտրոնների օրակարգն է Գայանե Շագոյաններ ունենալը, որ

նոր աղետներ ստեղծելու համար գիտական խոսք լինի։

 

Դավիթ Պետրոսյանների վիշտը Գայանեների աշխատանքային նպատակն է։ Նրանք են ստեղծում են պայմաններ, նրանք դրդում են ինքնասպանության։ Այս գիտնականները սպառնում են մեր կյանքին։

 

Գայանեների խիղճը նորգաղութարարներն են գրում, մինչդեռ Դավիթ Պետրոսյանները խղճի համար կյանքն են տալիս։

 

Քաղաքագետ Արա Պողոսյանը գրում է, որ Դավիթ Պետրոսյանի գրքույկից են այս տողերը․

 

«Մի մասը խաչագող սրիկաներ, մի մասը գողեր ու ավազակներ, մի մասը ապիկար թշվառականներ, և չերևաց մի բազմություն, գոնե մի խմբակ, որ վերածնվող երկրի շունչն ու բարոյական կարողությունն հայտնաբերեր։ Էսքան աղետի ու պարտությունների մեջ ո'չ մի մեղավոր չերևաց, ոչ ոք ո'չ պատասխանի կանչվեց, ո'չ պատասխան տվեց։ Եվ շարունակվում է. այժմ էլ նույն մարդիկը նույն ճանապարհներով...

 

Եվ ո'չ մեկը գոնե անձնասպան չեղավ, որ ապացուցաներ, թե գոնե ամոթ ու խղճմտանք կա էս մարդկանց մեջ, կամ էս ժողովրդի մեջ»։