Արամ Զավենիչ, ինչու՞ այսօր չես խոսում Մեղրիի հանձնման մասին, լեզուդ չորացե՞լ է

Ինչպես գիտեք, 1999 թվականի հոկտեմբերի 27-ի ահաբեկչությունից հետո Հայաստանի քաղաքական դաշտում ծնվեց «նոր քաղաքական աստղ»՝ Արամ Սարգսյանը։ Այս «գեղցի ցեխավիկը» եղբոր՝ Վազգեն Սարգսյանի մահն օգտագործեց քաղաքական կարիերա անելու համար։ Սակայն, ինչպես գիտեք, «ինչքան էլ եփես, միեւնույն է, գեղցու ականջները հում են մնում»։

Այս գեղցին իրեն ոչ մի կերպ ցույց չի տվել, չի դրսեվորել, բացի թույնի ու թարախի տարածելուց: Այս անձը, Արսեն Թորոսյանի ասած, նույնիսկ «շարքային աթեիստ» չէ, բայց իր էությամբ անաստված է եւ կռապաշտ։ Այս մարդն իր կյանքում գիտի միայն մի բան՝ ատելություն, բայց քանի որ գեղցի է, չէր կարողանում իր ատելությանե տալ «հանրային փաթեթավորում»։

Օրինակ, 2001-ից հետո, Քի Ուեսթում բանակցություններից հետո, նա իր համար «մատի փաթաթան» եւ կարգախոս էր սարքել թե իբր «Քոչարյանը հանձնում է Մեղրին»։ Քոչարյանն այնքան «հանձնեց» Մեղրին, որ կառուցեց Երեւան-Մեղրի միջպետական ​​ճանապարհը, իսկ Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիեւը վերջին պահին հրաժարվեց Մեղրին վերցնել Քոչարյանից: Հիշեցնենք, որ այդ պահին Արամ Զավենիչից եւ իրեն նման մի քանի գեղցիներից բացի ոչ ոք չէր խոսում Մեղրիի մասին։

Այսօր, երբ ամբողջ աշխարհը խոսում է Մեղրիի, այսպես կոչված, «Զանգեզուրի միջանցքի» մասին, Արամ Զավենիչի լեզուն կարծես չորացել է։ Անգամ Իրանը մտահոգված է այս թեմայով և զորավարժություններ է անում, սակայն Արամ Զավենովիչից Փաշինյանի հասցեին քննադատության խոսք անգամ չի կարելի լսել։

Այս ամենը վկայում է միայն այն մասին, որ այս սրիկային ​​երբեք Մեղրիի հարցը չի հետաքրքրել։ Ո՛չ Մեղրին, ո՛չ Ղարաբաղը, ո՛չ Հայաստանը, ո՛չ էլ նույնիսկ իբր հայրենի Դավալա գյուղը երբևէ չեն հետաքրքրել այս մարդուն։ Եվ զարմանալի չէ, որ անգամ հայրենի գյուղում նրան չեն հարգում, ինչը հայաստանյան արժեհամակարգի տեսանկյունից անհավանական երեւույթ է։

«Վազգեն Սարգսյանի եղբոր» այս կերպարի համար նախկին իշխանությունները խղճում էին իրեն, սակայն, խղճալով նման երևույթին, իրականում մեծ վնաս հասցրեցին Հայաստանին, քանի որ եթե Արամ Զավենվիչի նմաններին չեն պատժվում և չեն քննադատվում, ապա ինչպես քաղցկեղի բջիջները տարածվում են երկրի ամբողջ տարածքում ,Հայաստանը վարակելով իրենց վիրուսով: Հենց այս պատճառով է, որ 2008 թվականին մենք ստացանք մարտի 1-ի ողբերգությունը, 2018-իզ հետո Արցախի կորուստը, 4000-ից ավելի զոհ, պետականության կործանման վտանգ, 11000 վիրավոր և այլն։

Այս հարցում նախկին իշխանությունները իսկապես մեծ մեղք ունեն, քանի որ չկարողացան տարբերել ընկերական արժեքները ազգային արժեքներից։ Նման մարդիկ ապագա Հայաստանում տեղ չպետք է ունենան, եթե իհարկե կլինի ապագայի Հայաստան, որի դեմ այսօր կատաղի պայքար են մղում արամզավենիչները, և դա անում են հասկանալի պատճառներով, քանի որ գիտեմ, որ ապագայի Հայաստանում «Վազգեն Սարգսյանի եղբոր» գործոնը չի աշխատի:

Սա՛ է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան