Դուք պատկերացնո՞ւմ եք, թե ինչ տեղի կունենար, էսպես կոչված, նախկինների ժամանակ, եթե քննարկվեր անկլավների, Տիգրանաշենի, Ոսկեպարի, Քարվաճառի կամ Քաշաթաղի՝ թշնամուն տալու հարցը

Դուք պատկերացնո՞ւմ եք, թե ինչ տեղի կունենար, էսպես կոչված, նախկինների ժամանակ, եթե քննարկվեր անկլավների, Տիգրանաշենի, Ոսկեպարի, Քարվաճառի կամ Քաշաթաղի՝ թշնամուն տալու հարցը (էլ չեմ ասում՝ դրանք հանձնելը)... ժողովուրդը մոտավորապես քանի՞ կտոր կաներ էդ թուղթը ստորագրողին, մտածել ե՞ք... 

Իսկ հիմա՞...

Այսինքն խնդիրը ոչ թե հող տալ-չտալը, այլ՝ դա տվողի ա՞նձն է։ Այսինքն, եթե Սերժը կամ Քոչարյանը ստորագրեին Քարվաճառն ու Քաշաթաղը առանց կրակոց թուրքին տալու թուղթ՝ էդ շանտղություն է, ու չէր կարելի, իսկ Նիկոլի դեպքում՝ կարելի է ու հերոսությու՞ն է։ Թե՞ հարցը ձևակերպումների մեջ է՝ «խաղաղության պայմանագիր», «տրանսպորտային ապաշրջափակում» ու նման հեքիաթներ...

Հասկանում եք չէ՞, որ է՛ն ինչ հիմա տեղի է ունենում Հայաստանում, առնվազն դուրս է որևէ տրամաբանությունից, ու հարցը բնավ ժողովուրդը չէ։ Էստեղ կոնկրետ տեխնոլոգիաներ են բանեցվում՝ ժողովուրդ կոչվածին էշացնելու, հիմարացնելու, խաբելու եւ թմբիրի մեջ պահելու համար։ 

Ժողովուրդը, որն հիմա Նիկոլի ու Լևոնի հողատու երգն է երգում, Սերժի ու Քոչարյանի ժամանակ լավ էլ ոչմիթիզական էր։ Դրա վառ ապացույցը 2017 թվականի ընտրություններն էին, որտեղ «խաղաղասիրական»-հողատվության քարոզիչներն ընդհամենը 1,68% ձայն էին հավաքել (մի քանի միլիոնի մեջ՝ մի 20000 ժեխ):

Ուշադիր նայեք ներկայիս իշխանության անդամներին. ճնշող մեծամասնությունը 2017 թվականի ընտրություններին ԼՏՊ-ի հողատվության լոլոն երգողներն են։ 

Հիմա դրանք ասում են էն ժամանակ Լևոնն զգուշացնում էր, որ պիտի հանձնենք տարածքները, բայց իրեն խանգարեցին, չլսեցին։ Դե հետո եղավ հոկտեմբերի 27-ը, բայց էլի չթողեցին իրենց վերադառնալ իշխանության ու տալ հողերը, հետո փորձեցին հարցը լուծել 2008-ի մարտի 1-ին՝ չստացվեց, հետո հիմնեցին Քաղաքացիական պայմանագրի «վերադարձի» հիմնադրամը եւ ժամանակի ընթացքում իրենց դավաճան ու հակահայ կադրերով պետությունը լցնելուց հետո՝ 2018-ին ստացվեց գալ իշխանության ու իրագործել մեզ պարտադրվող սատանայական պլանը՝ Արցախը թշնամուն տալը, դեռ մի բան էլ՝ հող տալու մեջ մեղադրել նրանց, որոնք, ըստ Լևոնի ու լևոնականների՝ խանգարում էին դա անել 90-ականներին։

Պատկերացնում եք չէ՞ էս դիվային թատրոնի ողջ աբսուրդը...

Այսպիսով, խնդրո առարկան իշխանության գլխին ուղիղ (Նիկոլ) և անուղղակի (Լևոն) կանգնած սուբյեկտն է։ Հենց էդտեղից էլ պետք է սկսել։ Գլխի՛ց պետք է բռնել։ Հենց դրանց հարցերը լուծվեն՝ էդ հողատվական անասուն թեման էլ կփակվի։ 

Էս հարցի լուծման բանալին Սև տանն է։ Էդ տնից է տարածվում էս ամբողջ վարակը... 

Էդ տանը բազմած բաբելոնի մունետիկը և իր հրեշավոր բուրգը հնարավոր ու անհնար բոլոր մեթոդներով պետք է ամբողջովին արմատախիլ արվի Հայքից։ Այլ ելք չկա... 

Կամ մենք, կամ՝ իրենք։ Սա կենաց մահու պայքար է՝ տեսակների կռիվ...

Զաքար Խոջաբաղյանի Ֆեյսբուքյան էջից