Երբ ներքին թշնամանքը, հպարտ մեծամտությունն ու ներքաղաքական շահերն ավելի են կարեւորվում, քան համազգային երազանքը՝ սեպտեմբերի 2-ին հաջորդում է նոյեմբերի 9 -ը

Երբ ներքին թշնամանքը,հպարտ մեծամտությունն ու ներքաղաքական շահերն ավելի են կարեւորվում,քան համազգային երազանքը ՝ սեպտեմբերի 2-ին հաջորդում է նոյեմբերի 9 -ը։

Հաղթանակին հաջորդում է պարտությունը,երբ վարկաբեկվում են հերոսներն ու հերոսականը։

Արցախն այսօր սեպտեմբերի 2-ի ու նոյեմբերի 9-ի միջեւ է։

Պարտությունից որեւէ ազգ ապահովագրված չէ։ 

Աններելին պարտությունից դասեր չքաղելն է։

Արցախը մեր ազգային գաղափարն է եղել ու պետք է շարունակի այդպիսին մնալ։

Թե Արցախյան առաջին պատերազմի հազարավոր,թե Ապրիլյանի 75 եւ թե 44-օրյա պատերազմների հազարավոր նահատակները «հանուն ոչնչի» չեն զոհվել։

Նրանք նահատակվել են,որպեսզի ապրի Արցախն ու Հայաստանը։

Ի՞նչ անել։

Դադարել սեփական «ես»-ը Հայրենիքից շատ սիրելուց ու կարեւորելուց։

Գիտակցել,որ Անկախ ու Ազատ Հայրենիք ունենալու համար պետք է ջանք չխնայել ու պայքարել ամեն օր։

Հասկանալ ու զգալ,որ մեր հոգու զույգ հենարանները՝ Աստված եւ Հայրենիքն են։

Արժանի լինել այդ հենարաններին։

Դադարել նվնվալ ու հաստատակամորեն ծառայել այդ վեհ գաղափարին։

Դժվար է,բայց անհնարին բան չկա։

Կներես ինձ,Արցախ,որ նաեւ ինքս եմ թերացել այդ պայքարում։

Էդուարդ Շարմազանովի Ֆեյսբուքյան էջից