Միջազգային հարաբերություններում արդարությունը, կրոնը, ռոմանտիզմն ու լիրիկան տեղ չունեն. գոյություն ունեն չոր շահեր և վերջ

Միջազգային հարաբերություններում արդարությունը, կրոնը, ռոմանտիզմն ու լիրիկան տեղ չունեն։ Գոյություն ունեն չոր շահեր և վերջ։ Չերչիլն էլ էր ասում՝ չկան մշտական դաշնակիցներ, կան մշտական շահեր։

 

Եթե մի երկիր հույսը դնում է համաշխարհային արդարամտության վրա և սպասում, որ իրեն մաս-մաս չեն անի, ապա այդ երկիրը դատապարտված է մասնատվելու։ Նույնն էլ կրոնի հարցում է. քրիստոնյա աշխարհը քեզ չի օգնելու մահմեդական երկրի դեմ քո պատերազմում, եթե ինքն այդտեղ շահ չունի։ Սա աքսիոմա է։

 

Որ նեղանում եք տարատեսակ երկրներից ու ղեկավարներից, ինչ ա թե մեր թշնամու հետ լավ հարաբերությունների մեջ են, ձեզ հարց տվեք. իսկ ի՞նչ ենք արել մենք, ինչո՞վ ենք գրավիչ դարձել աշխարհի համար, որ հիմա էլ տեղներս նստած ցուցումներ ենք տալիս, թե որ երկիրը մեր թշնամում հետ լավ լինի, որը՝ չէ։ Ոչինչ էլ չենք արել։ Նստել ու սպասել են, որ կգան, մեզ կգնահատեն, մեզ կպաշտպանեն ու կդնեն գլխներին։ Ըհը, հեսա։

 

Դու կարող ես մարդու հետ շփվել առանց փոխադարձ շահի։ Պետությունների մեջ դա չկա։ Կստեղծես, կհզորանաս, քեզնից բան կներկայացնես՝ այ այդ ժամանակ էլ քո հետ հաշվի նստելու հայտ կներկայացնես։ Բայց քանի քո մտահորիզոնը սկսվում և ավարտվում է նիկոլին վերընտրելով, դու հա էլ դատապարտված ես, հա էլ քո երկրի հաշվին առևտուր են անելու իրենցից ինչ որ բան ներկայացնողները ու դու դրա դեմը չես կարողնաալու առնես։

 

Էն օրն էլ ջանիբեկյան սոսն էր դժգոհում, թե բա՝ ռուսը պետք ա պահեր Երասխի սահմանը, էդ խի ա թուրքը կրակում։ Սոսը, ով լավ ճանաչում ա օղիների համը, բայց պատկերացում անգամ չունի, որ ռուսը թուրքիայի հետ սահմանն ա պահում, ոչ թե Նախիջևանի, սոսը քեֆը լավ Երևանի կենտրոնում նստած դժգոհում ա, որ ռուսը լավ չի պաշտպանում իր հանգիստը...