Արժե՞ր, ընդհանրապես, ծնվել և ապրել. իսկ ո՞վ չի կարող խոզի պես ուտել֊խմել, կամ էդ ե՞րբ կյանքի մեծագույն արժեք դարձավ ուտել֊խմելը

Երբ հայ տղամարդը 55 տարեկան հասակում կորոնավարակից մեռնում է, և իր ներքևի հարևանները, շենքի առաջին հարկի մարդիկ նրա ապրելու և չապրելու տարբերությունն զգում են միայն խոզի պես շենքի բակ շպրտվող սիգարետների քանակի զգալի պակասով, ապա մտածում ես... միգուցե այստե՞ղ է մեր ողբերգությունը, միգուցե դրա համար օրը ցերեկով մի Վիժվածք հանձնեց Քարվաճառն ու փորձում է մարսել...

Մի քիչ անհամահունչ բաներ ասացի, բայց...

 

Երջանկահիշատակ հուշարձանագետ ֊ հայրենագետ Սամվել Կարապետյանը մի օր մեր մտերմիկ զրույցներից մեկում ասաց՝ ինքն ուսումնասիրել է հայ տղամարդու կերպարն ու առաքելությունը՝ հին ժամանակներից մինչ մեր օրեր։ Եվ հուշարձանագետը ցավով էր փաստում, որ հայրենիքի պաշտպան հայ տղամարդը մեր օրերում վերածվել է ուտող֊խմող տեսակի։

 

Երբ մեկը մեռնում է, նա այն աստիճան անիմաստ է ապրել, իր կյանքում հայրենիքի համար այն աստիճան օգտակար բան չի արել, որ թաղման օղորմաթասին ասում են՝ օղորմի, ուտող֊խմող մարդ էր. դառը ժպիտով ասում էր Սամվել Կարապետյանը։

 

Եվ իսկապես, հայ մարդը, հայ տղամարդը որքան պիտի անիմաստ ապրի, ինչքա'ն, որ մեռնելուց ասեն՝ ուտող ֊ խմող մարդ էր։ Իսկ ո՞վ չի կարող խոզի պես ուտել֊խմել, կամ էդ ե՞րբ կյանքի մեծագույն արժեք դարձավ ուտել֊խմելը։

 

Վերադառնալով վերը նշածիս՝ հիշեցնեմ կրկին հարցս. արժե՞ր ծնվել ու 55 տարի ապրել, երբ բացակայությունդ չափելու են շենքի բակ շպրտած սիգարետների նվազած քանակի բազմապատկմամբ...