Գրառում սթափության. Երկու անգամ տղան ինքնասպանության փորձ արեց, որոնք մի կերպ կարողացան կանխել

Գրառում սթափության!!!

Տարիներ առաջ, երբ ես դեռ չէի ամուսնացել ու անհոգ ապրում էի ծնողներիս տանը, մեր կողքի շենքում հորս հեռավոր ազգականներից մեկի ընտանիքն էր ապրում, ում որդին մեկնել էր ծառայության: 

Բարձրահսակ, գեղեցիկ տղա էր: 

Ծառայության մեկ տարուց հետո տղան անհետ կորավ, որոշ ժամանակ անց պարզեցին, որ գերի էր ընկել:

Հիշում եմ, հայրս ոնց էր տանջվում, երբ իմացավ դա:

Մի քանի ամսվա ջանքերից հետո, Կարմիր խաչի օգնությամբ հաջողվեց տղային հետ բերել Հայաստան:

Լուրն անմիջապես հայտնեցին հորս, ով շատ ուրախացավ, ու տղային տուն բերելուն պես ծնողներս գնացին նրան տեսնելու:

Երբ ծնողներս ետ եկան տուն, հորս դեմքն էլ ավելի տառապալից էր, նույնն վիճակում մայրս էր:

Ես իմ աղջկական անհասկացողությամբ փորձում էի անընդհատ պոզիտիվ խոսքեր դուրս քաշել հորիցս, բայց նա լուռ էր:

Վերջապես մայրս ինձ կանչեց մի կողմ ու ասաց, որ հանգիստ թողնեմ հորս:

Պարզվեց` տղան վերադարձել էր լիովին կուրացած ու աջ թևը կտրած, իսկ թե ինչ հոգեվիճակում էր եղել, որ անգամ իր կողմից իմ շատ սիրված ու հարգված ծնողներին չէր ցանկացել տեսնել ու թե ինչ անմարդկային կտանքների էր ենթարկվել, կարելի էր միայն ամենասարսափելի երազներում պատկերացնել...

Հայրս տառապում էր նաև այն փաստից, որ չէր պատկերացրել տղայի հոգեվիճակն ու իր գնալով տղային նորից ստրեսի էր ենթարկել:

Երկու անգամ տղան ինքնասպանության փորձ արեց, որոնք մի կերպ կարողացան կանխել, հետո մայրը տղային տարավ Ֆրանսիա. հույս կար, որ տեսողությունը գոնե մի փոքր կվերականգնեն..

Կապը կորավ, բայց հուսով եմ տղայի մոտ, եթե չասեմ ամեն ինչ լավ է, ապա գոնե տանելի է...

Երբեք չեմ հասկացել էդ տեսանյութերի իմաստը, երբ նկարում են վերադարձող գերիներին ու առօրյա հարցեր տալիս` ասես սովորական գյուղատնտեսական աշխատանքների մասին են խոսում:

Դա ինձ համար աններելի շոու է, զզվելի, նողկալի շոու` ախ այս նողկալի Nikolապետությունը, որ եկավ Աբաջյանի կեղծ պապիկով, շոու-ով ու լայքերով..

Իմ խորին համոզմամբ, անգամ գերիների անունները չպիտի հրապարակվեին...

Իսկ թե ինչպես Բաքվի գերությունից վերադարձողը կարող է նման բարձր տրամադրություն ունենալ ու հարցազրույց տալ, ես երբեք չեմ հասկանա...

Բայց չեմ ուզում դատել` անարդար չլինելու համար...

Միգուցե դա շոկային դրսևորում էր` ի պատասխան բազմաթիվ տեսախցիկների, լույսերի ու միլիոնանոց լսարանի առջև երևալու անհրաժեշտության: 

Բայց չեմ ուզում նաև, որ գերիների մասին մեր պատկերացումները սահմանափակվեն երեկվա տեսանյութով` մի տրվեք նույն ստին ու կեղծիքին որով մեզ կերակրեցին 44 օր շարունակ ու շարունակում են կերակրել...

Ճիշտ գնահատեք իրականությունը ու սթափ....

Երբ ասում են գերի, ես հաստատ գիտեմ, որ դա խեղված ճակատագիր է...

Երբ ասում են գերի ընկնել, ես պատկերացնում եմ դպրոցական նստարանը երկու ամիս առաջ թողած 18 տարեկան պատանու, ում ամենամեծ կռիվը եղել էր իր բակի Արթուրի հետ քաշքշոցը և ով Հադրութի մութ անտառներում փորձել է դիմակայել 3 մետրանոց, մորուքավոր, դեղ արած, «ալլահ ակբար» գոռացող վաւրձկանին և էն էրեխեքին, ովքեր անձնուրաց կռվել են` առանց իմանալու, որ իրենց դավաճանել են ու իրենք շրջափակման մեջ են...

Ուղղակի որպես վերջաբան ասեմ` Հայաստանը հիմա ծուռ հայելիների թագավորությունն է բառի ամենալայն իմաստով` այստեղ ծուռ է ամեն ինչ և առաջին հերթին` արժեհամակարգը...

Չտրվել շոուներին ու մնալ սթափ ուղեղով, սա է մեր ամենաառաջին հրամայականը հիմա...

Լուսինե Հարոյանի ֆեյսբուքյան էջից