Իմքայլականների վերջին վնասը մեր պետությանը

Հայաստանում վերջին անգամ Ազգային ժողովի հերթական ընտրությունը տեղի է ունեցել 2017 թվականի ապրիլին: Համաձայն ՀՀ սահմանադրության Ազգային ժողովի մեկ գումարման ժամկետ է սահմանված հինգ տարին, այսինքն 2017 թվականին ընտրված խորհրդարանը պիտի պաշտոնավարեր մինչև 2022 թվականը։ Մեր հանրային կյանքում տեղի ունեցած անմիտ եւ ազգակործան զարգացումների հետեւանքով այդ ժամկետում տեղի են ունեցել Ազգային ժողովի երկու արտահերթ ընտրություններ, որոնցից ոչ մեկի կարիքն ու անհրաժեշտությունը չկար: Թե ինչ վնասներ է տվել 2018 թվականի արտահերթ ընտրության արդյունքում ձևավորված յոթերորդ գումարման ՀՀ Ազգային ժողովը, կանդրադառնամ ավելի ուշ։ Ինքնալուծարված այդ խորհրդարանը, չար մեռելի նման, որոշել է հեռանալուց առաջ վերջին վատությունը անել մեր երկրին և ժողովրդին։ Դրանում համոզվելու համար պետք է հունիսի 20-ին մասնակցել ընտրությանը: Փոխելով համամասնական-ռեյտինգային ընտրակարգը փակ ցուցակներով համամասնական ընտրակարգով, չի փոխվել քվեարկության կարգը, ինչի հետևանքով մեկ քվեաթերթիկի փոխարեն ընտրողին տրամադրվում է ընտրության մասնակցող քաղաքական ուժերի թվով քվեաթերթիկներ: Դա ոչ միայն անհարմարություն է ընտրողների եւ ընտրական հանձնաժողովների անդամների համար, այլև անիմաստ հսկայական ծախս մեր պետության համար: Ըստ ԿԸՀ տվյալների ընտրողների թիվը կազմում է 2.581.093: Քանի որ ընտրությանը մասնակցում է 26 քաղաքական ուժ, ստացվում, որ տպագրվել է առնվազն 67.108.418 քվեաթերթիկ։ Եթե ընտրությանը մասնակցի 1.500.000 մարդ, ապա ստացվում է, որ 65.500.000 քվեաթերթիկ թափվում է աղբարկղ, այսինքն օգտակարության գործակիցը կազմում է 2,3%։

 

Եթե այս հսկայական անիմաստ ծախսերին ավելացնենք այլ ընտրական ծախսերը, ընտրական հանձնաժողովների անդամների վարձատրությունը, տեսախցիկնեի ձեռքբերման, ոստիկանությանը հատկացվող լրացուցիչ ծախսերը, ապա պատկերը կամբողջանա: