Այս գեղցի սրիկայի տեղը ոչ թե քաղաքական դաշտն է, այլ ռազմական տրիբունալի ամբաստանյալի աթոռը. Տեսանյութ

Արդեն ավանդույթ է դարձել, որ «Հանրային» կոչվող հեռուստաընկերությունը հարցազրույցների է հրավիրում քաղաքական թափոններին: Իսկ Արամ Զավենի Սարգսյանն բոլորից հաճախ է լինում այս շարքում: Լրջորեն վերլուծելով այս արևմտամետ սրիկայի բարբաջանքները ցանկացած վերլուծաբանի համար անպատվաբեր գործ է: Այնուամենայնիվ, մեկ հարցում նա ​​չի կարող անտեսվել, քանի որ սա ոչ թե քաղաքական վերլուծության, այլ սովորական բարոյականության հարց է:

1999 թ. հոկտեմբերի 27-ին տեղի ունեցած ահաբեկչությունից հետո այս սրիկան ​​ամբողջ աշխարհի մոտ ոռնում էր, որ այս ահաբեկչության պատճառը Մեղրին է, ու որ այս ողբերգության հետեւում կանգնած է Ռուսաստանը: Ինչո՞ւ էր Ռուսաստանին պետք, որ Մեղրին հանձնվեց Ադրբեջանին, այս անամոթ մարդը չէր բացատրում, քանի որ այդ ժամանակ նա միայն զբաղված էր քաղաքական պատվերի կատարմամբ: Եվ, երբ 20 տարի շարունակ պատվեր կատարելուց բացի այլ բան չեք ձեռնարկում, այդ դեպքում հասարակության մեջ հայտնվում են որոշակի հիմար զանգվածներ, որոնք սկսում են հավատալ այս կարգի հիմարություններին: Եվ երեկ այս սրիկան, այցելելով Պետրոս Ղազարյանին, խոսեց այն մասին, թե «որքան լավ կլինի, երբ կոմունիկացիաները բացվեն, երբ Ադրբեջանը կկապնվի Նախիջևվանի հետ», և որ դրանով հիմնականում հետաքրքրված են Արևմուտքն ու Թուրքիան: Նա նաև բարձր գնահատեց վրացական Աջարիայի օրինակը և կարծես ակնարկեց, որ եթե Հայաստանը Թուրքիայի համար վերածվի երկրորդ Աջարիայի, ապա, ի վերջո, «հայ ժողովուրդն ավելի լավ կապրի»:

Մենք դեռ 20 տարի առաջ գիտեինք, որ այդ մարդը սրիկա է, քանի որ իր իսկ եղբոր սպանության ժամանակ նա փորձեց կատարել աշխարհաքաղաքական պատվեր՝ հավատալով, որ դրա համար մի օր նա կներգրավվի «արևմտամետ գործիչների» ցուցակում:

Ակնհայտ է նաև այն փաստը, որ այս սրիկան ​​իր եղբոր քաղաքական տեսակետների հետ ընդհանրություն չունի, և որ նրա գործունեությունը հետապնդում էր նպատակներ, որոնք 180 աստիճանով տարբերվում էին Վազգեն Սարգսյանի նպատակներից:

Սակայն դա միաժամանակ չի խանգարել իրեն կրել «Վազգեն Սարգսյանի եղբայր» «տիտղոսը»: Սակայն պարզվում է, որ անգամ այն, որ ադրբեջանցին Շուշիում միզել է Վազգենի հուշարձանի վրա, նույնպես չի ազդել այս մարդու վրա, քանի որ «սրիկա լինելը» ​​ նրա բովանդակությունն է, որի համար սովորական բան է «իր եղբոր հիշատակը վաճառել» կամ «մոր դեմ ցուցմունք տալ»:

Մեկը ցուցմունք է տալիս իր մոր դեմ, մյուսը քաղաքական կապիտալ է հավաքում իր եղբոր մահվան վրա՝ միաժամանակ թաղելով «այդ եղբոր հիշատակը»: Փաստորեն, երեկ Պետրոսի մոտ այս սրիկան ինքնուրույն խոստովանություն արեց, որ նա չարաշահել է Մեղրիի հարցը բոլորովին այլ նպատակներով, և այսօր այս սրիկան պատրաստ է բացել Մեղրիի կոմունիկացիաները, որպեսզի Հայաստանը սարքի «նոր Աջարիա»:

Այն, որ Հայաստանը դուրս կգա այս բարդ իրավիճակից և կփորձի նոր պայմաններում արժանապատվորեն նոր հարաբերություններ հաստատել, այդ թվում՝ հարևանների հետ, ակնհայտ է: Բայց ակնհայտ է նաև մեկ այլ բան` Արամ Զավենիչի նման սրիկաները չպետք է տեղ ունենան Հայաստանի քաղաքական դաշտում: Ամոթ պետք է լինի նույնիսկ բարևելը, շփվել այդպիսի մարդու հետ, հարցազրույց վերցնել նրանից: Նրա գյուղի բնակիչները պետք է թքեն նրա վրա եւ չպետք է թույլ տան, որ նա ապրի այս հողում: Արդյունքում, պետությունը պետք է պահանջի, որ նա պատասխան տա իր 20 տարվա գործունեության համար:

Արտասահմանյան պատվերները կատարելուց նա թունավորեց Հայաստանի քաղաքական և հասարակական կյանքը: Նա ու նրա նմանները ատելություն սերմանեցին մեր հասարակության մի մասի հանդեպ, և արդյունքում նաեւ նրա ուսերին է ընկած Արցախի պետականության կորուստը, և մեր 5000 երեխաների մահը: Արամ Զավենիչը և նրա նման մարդիկ դատարանի առջև պետք է պատասխան տան դրա համար: Նրանք, որպես ներքին թշնամիներ, իրականում նպաստեցին նրան, որ հայ-ռուսական հարաբերությունները իրականում կազմալուծվեն, նպաստեցին նրան որ անվստահություն տարածվի մեր ռազմական էլիտայի նկատմամբ, և ատելություն տարածվի ղարաբաղցիների նկատմամբ, և պայմաններ ստեղծվեցին ադրբեջանական եւ թուրքական բանակների հարձակման համար:

Ցանկացած նոր իշխանություն լեգիտիմ չի լինի, եթե չլուծի այս մարդկանց հարցը:

Սա՛ է իրականութունը